آبان چهارصد و دو، نمی دونم چندم

یه جمله‌ای خوندم که گفته بود: "به خیر آدم‌ها مشتاق‌تر از خودشون نباشید".
یعنی برای کمک‌کردن به آدمی که هنوز ازت کمک نخواسته پیش‌قدم نشو، که واقعاً درسته. حاصل‌ی خوبی نداره و لطف تو بی‌ارزشه.
به نظرم دو حالت پیش میاد؛ یا لطفت می‌شه وظیفه‌ت و بی‌ارزش تلقی می‌شه، یا در نهایت بهت می‌گن بیجا کردی کمک کردی، مگه من خواستم؟
فکر کنم واسه من خیلی تلنگر خوبی بود چون همیشه مثل نخود هر آش می‌پرم وسط و فردین‌بازی در میارم.‌
پس منِ عزیز، صبر کن ازت طلب کمک شه، بعد کمک کن.